این اثر شامل ۲۰ قطعه و مجموعاً ۶۵ دقیقه موسیقی متن فیلم است که تولید آن به‌سرپرستی «اِی. آر. رحمان» نوازنده سر‌شناس موسیقی جهان، به‌همراه گروه ارکستر و هفت نوازنده مطرح دنیا به سرانجام رسیده است.

فیلم سینمایی «محمد» (صلی‌الله‌علیه‌وآله) روایتی از داستان دوران کودکی پیامبر عظیم‌الشأن اسلام است که مجید مجیدی کارگردان ایرانی در مدت هفت سال آن را به تصویر کشیده است.

موسیقی این فیلم فضایی ملودیک و جذاب دارد. گذشته از آن، تلفیقی از چند سبک موسیقی است. موسیقی‌های شرقی با سازهای عربی و ایرانی و ارمنی (بخش‌هایی با موسیقی باشکوه ارکسترال) بخش‌هایی با آواهای گروه کر و خواننده‌ سولوی سوپرانو که بیشتر موتیف‌ها بر اساس ملودی‌های عربی با هارمونی‌های زیبا شکل گرفته است.

«اِی. آر. رحمان» با نام اصلی «دیلیپ کومار» در خانواده‌ای هندو متولد شد ولی در سنین جوانی به دین مبین اسلام گروید و نام خود را به «الله راکها رحمان» تغییر داد. «رحمان» از ۱۶ سالگی وارد عرصه موسیقی شد و پس از چند سال در سال ۱۹۹۰ ساخت آهنگ برای فیلم را آغاز کرد.

نتیجه بیش از ۱۰ سال فعالیت مداوم در صنعت فیلم‌سازی هند و جهان برای «رحمان» فروش بیش از صد میلیون نسخه موسیقی فیلم و بیش از دویست میلیون آلبوم از آثار او است که او را در زمره پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی جهان قرار می‌دهد.

«اِی. آر. رحمان» سال گذشته، در مصاحبه‌ای با روزنامه «تایمز آو ایندیا» درباره حضورش در فیلم «محمد» (ص) گفته که حدود دو فصل طول کشید تا اینکه من بالاخره متوجه شوم که مجیدی چه انتظاری از من دارد. بعد از او پرسیدم که دیگر چه دوست دارد. به همین خاطر از او خواستم که به آثار دیگران گوش دهد و بر همین اساس یک فهرست از اولویت‌های مورد نظرش را ساخت و این‌گونه شد که سرانجام پس از ۶ ماه توانستم به ذائقه او و آنچه که می‌خواست، پی ببرم. من عاشق کار با «مجیدی» هستم و کار با او رویای من برای کار در سینمای ایران را محقق کرد. همیشه شیفته سینمای ایران بودم. در حقیقت، این علاقه را نسبت به هر سینمای دیگری خارج از مرزهای هند هم دارم، چون آنها علی‌رغم محدودیت‌های موجود، چنین آثار زیبایی را خلق می‌کنند. همیشه می‌خواستم که در ایران کار کنم، ولی خب متأسفانه مشغله کاری اجازه چنین کاری را به من نمی‌داد.»

این آهنگساز هندی عنوان کرده بود: «علی‌رغم استرس‌های زیادی که داشتم، در نهایت مجیدی از موسیقی فیلم راضی و خوشحال بود. رضایت او به حدی بود که مرا در آغوش کشید و به من تبریک گفت. حقیقتاً تجربه بسیار تکان‌دهنده‌ای بود.»