۱-‌ والیبال چند سالی هست که به ورزشی قابل اعتنا برای مردم ایران تبدیل شده است. بعد از حضور ایران در جمع قدرت‌های برتر دنیا در لیگ جهانی، تنها یک حسرت بزرگ داشتیم که آن هم نرسیدن به المپیک بود. مردم ورزش‌دوست ایران مانند والیبالیست‌ها دوست داشتند حضور والیبال ایران در المپیک را جشن بگیرند و این طلسم ۵۲ ساله را بشکنند.

من هم مانند تمامی اعضای خانواده بزرگ ورزش ایران خوشحالم که والیبال با یک برنامه‌ریزی درست و اصولی از سوی فدراسیون والیبال و تلاش جمعی مربیان و ورزشکارانمان راهی المپیک ریو شد. امیدوارم با ادامه این روند، روزهای خوب والیبال ادامه داشته باشد و والیبالیست‌های شایسته کشورمان در ریو هم بدرخشند. البته همه می‌دانیم که در ریو تمامی قدرت‌های اصلی و بزرگ والیبال حضور دارند و رقابت در المپیک ریو با همه مسابقات اخیر والیبال تفاوت دارد.

۲- دیروز محمدعلی کلی از دنیا رفت. برای ورزشکاران نسل ما که با او خاطراتی دارند و پیر شدن او را به مرور زمان درک و لمس کرده‌اند، خبر بدی بود. همه محمدعلی را دوست داشتند و روحیات مثبت او را می‌ستودند. محمدعلی نماد مبارزه بود و حتی در سال‌های تلخ بیماری، دست‌های خود را به علامت تسلیم بالا نبرد. برای ورزشی‌ها داشتن نمادی که شیوه صحیح مبارزه و مقاومت را به آنها بیاموزد، اهمیت بسیاری دارد. محمدعلی برای خیلی‌ها الگوی جنگیدن در زندگی بود و برای من هم. این‌که چه در زمان ورزش قهرمانی و حتی بعد از بازنشستگی، بایستی، تسلیم نشوی و به مبارزات ادامه دهی و نفس‌های حریف را به شماره بیندازی.