هرچند، شاید اولین افرادی که این جاذبه ها را وسیله ای برای مرگ خود قرار دادند هیچ گاه گمان نمی کردند روزی بسیاری از مردم دنباله رو آنها شده و انتخاب آنان را الگویی برای نقطه پایانشان قرار دهند.

شاید اکنون از خود بپرسید چرا این جاذبه ها تا این حد بدنام شده اند؟پاسخ اینجاست؛ این مکان ها، نقاط داغ خودکشی هستند!

صخره مرگ

صخره های بسیار زیبا و چشم نواز که در یکی از سواحل استرالیا قرار دارند، به دلیل وجود دره هایی عمیق در دلشان تا به حال شاهد مرگ دلخراش بسیاری از مردم این کشور بوده اند.

این صخره ها از سال ۱۸۰۰ که اولین خودکشی در آن رخ داد تا به حال به عنوان یکی از مهم ترین نقاط خودکشی استرالیا شناخته می شوند.

گرچه حدود دویست سال بعد با اختصاص بودجه عظیمی جهت فنس کشی و نصب دوربین های امنیتی در اطراف صخره، آمار خودکشی در این مکان به شکل چشم گیری کاهش یافت اما با این وجود باز هم برخی از آنها گذر کرده و اقدام به خودکشی می کردند.

اما دیری نگذشت که مردی به نام دان ریچی که بعد ها توسط اهالی به «فرشته دره» شهرت یافت برای نجات جان این افراد به پاخواست.

این مرد خوش قلب با زندگی در اطراف این صخره های مرگبار به مدت ۵۰ سال به نجات جان افراد ناامیدی که برای رویارویی با مرگ به آنجا می آمدند، پرداخت.

وی در تمام آن ۵۰ سال به دیدبانی از این صخره ها می پرداخت و هرگاه که متوجه نزدیک شدن بیش از اندازه فردی به لبه پرتگاه می شد سریع خود را به او می رساند و با دعوت او به صرف یک فنجان چای گرم، وی را به آرامش و صرف نظر از تصمیمش تشویق می کرد. «دان» با این روش توانست جان بیش از ۱۶۰ نفر را از مرگ حتمی نجات دهد.

گرچه فرشته دره در سال ۲۰۱۲ پس از ۵۰ سال نجات جان انسان ها درگذشت اما با این وجود یاد و خاطره کارهای خیرخواهانه اش در میان اهالی هنوز زنده است.

متروی مرگبار لندن ـ انگلیس

درباره سیستم متروی لندن باید گفت این وسیله حمل و نقل عمومی از همان آغاز کارش در قرن ۱۹ میلادی دو کاربرد داشته است؛یکی حمل و نقل عمومی و دیگری خودکشی عمومی!

متاسفانه این مکان به قدری برای خودکشی افراد رایج شده که گاهی به جای سیستم حمل و نقل از آن به عنوان سیستم خودکشی هم یاد می کنند.

این خودکشی ها که باشروع سال ۱۹۴۰ شدت گرفت در ابتدا نرخ ۲۵ نفر در سال را در برمی گرفت اما رفته رفته با گذر زمان این نرخ در دهه ۸۰ میلادی به حدود ۱۰۰ نفر در سال افزایش یافت!

با نگاهی بر آمار و ارقام خودکشی در لندن می توان دریافت که ۶۴ درصد از افرادی را که اقدام به خودکشی می کنند، مردان تشکیل می دهند.

جالب اینجاست که بیماران بیمارستانی روانی که در نزدیکی یکی از ایستگاه های مترو واقع است از بیشترین افرادی هستند که برای خودکشی به آنجا می روند.

از طرف دیگر همان طور که می دانید در برخی ایستگاه های مترو چاله هایی برای تخلیه آب در مواقع اضطراری تعبیه می شود، ولی اخیرا این چاله ها در لندن کاربرد دیگری پیدا کرده و کسانی که برای خودکشی روی ریل ها می پرند

درصورت منصرف شدن در لحظه آخر می توانند برای نجات جان خود به درون این چاله که حالا به «چاله های خودکشی» معروفند، پناه ببرند.

براساس مستندی که سال ۲۰۱۲ درباره خودکشی در متروی لندن ساخته شد، میزان خودکشی در مترو به قدری بالاست که در ایستگاه ها قفسه هایی برای نگه داری اجساد تا رسیدن اورژانس تعبیه شده است.

پل خودکشی

اصولا پل هایی که برای گردشگران جهان به عنوان جاذبه توریستی محسوب می شوند دارای ویژگی های خاصی همچون ارتفاع یا طول زیاد یا معماری خاص آنهاست.

اما با این حال هیچ یک از این ویژگی ها دلیل شهرت این جاذبه توریستی در آمریکا نیست چرا که این پل تمام شهرت خود را مدیون گردشگران بسیاری است که از بالای آن خود را به پایین پرتاب کرده اند!

گرچه در آغاز امر هدف از بنای این جاذبه نه چندان خوش آوازه، اتصال کوه های سن گابریل به رودخانه لس آنجلس بود اما بعدها خودکشی حدود ۱۵۰ گردشگر از بالای این پل، آن را به پل خودکشی معروف کرد.

یکی از معروف ترین روایات خودکشی در این پل مربوط به می ۱۹۳۷ است که مادری از بالای پل دختر بچه اش را به پایین پرتاب کرد و پس از آن خودش نیز به پایین پرید.

اگرچه این مادر به محض برخورد با زمین جانش را از دست داد اما گویا دخترک هنوز عمرش به دنیا بود و به جای سقوط روی زمین، به شکل معجزه آسایی روی شاخ و برگ درختان فرود آمد و زنده ماند.

با این که مدت زیادی است که از این واقعه تلخ می گذرد اما با این وجود این اتفاق پایانی برای وقایع تلخ این پل نبود و هنوز هم که هنوز است با وجود نصب انواع محافظ ها در اطراف پل، باز هم مردم در این مکان شاهد حداقل ده خودکشی در سال هستند.

برج ایفل

از آنجا که دولت فرانسه هیچ علاقه ای به قرار گرفتن نام برج ایفل در فهرست جاذبه های مرگبار جهان ندارد، هیچ آمار دقیقی از تعداد خودکشی های صورت گرفته در این مکان در دست نیست.

این برج به قدری عظیم است که با وجود رعایت همه موازین امنیتی باز هم افراد، راهی برای پایین پریدن از آن پیدا می کنند. طبق روایات افراد بومی، برج ایفل به قدری مرتفع است که از میان همه افرادی که تا به حال در آن اقدام به خودکشی کرده اند فقط دو نفر زنده مانده اند که یکی از آنها زنی بود که روی سقف خودرویی فرود آمد و زنده ماند که البته این زن پس از بهبودی با صاحب ماشین ازدواج کرد و زندگی خوشی را از سر گرفت.

خالی از لطف نیست که بدانید پایین پریدن از این برج آهنین بعد از خوردن سم و حلق آویز شدن که به ترتیب در جایگاه اول و دوم قرار دارند، به عنوان سومین راه خودکشی در فرانسه مطرح است.

پل طلایی

پل گلدن گیت همان پل زیبا و حیرت انگیزی است که از زمان افتتاح آن در سال ۱۹۳۷ تا به حال سوژه عکاسی بسیاری از مردم جهان بوده است.

گلدن گیت با طول ۲۷۳۷ متر به عنوان یکی از طولانی ترین پل های معلق جهان روی تنگه ای در شمال آمریکا واقع و به شکلی زیبا خلیج سانفرانسیسکو را به اقیانوس آرام متصل می کند.

آوازه گلدن گیت به حدی در دنیا پیچیده است که هر گردشگری به محض ورود به شهر سانفرانسیسکو از آن به عنوان اولین مقصد گردشگری بازدید می کند.

گرچه در کنار همه این ویژگی ها باید افزود که این پل یک جنبه منفی نیز دارد و آن هم این است که از روز بازگشایی آن تا به امروز افراد زیادی را برای خودکشی مجذوب خود کرده است.

متاسفانه تعداد کسانی که برای خودکشی از این پل به پایین می پرند این قدر بالاست که سانفرانسیسکو آمار دقیقی از آن در دست ندارد، اما تعداد افرادی که به وسیله این پل یا دو برج آن اقدام به خودکشی کرده و جانشان را از دست داده اند از ۱۶۰۰ نفر تجاوز کرده است.

البته این پل تنها جان افرادی را که قصد خودکشی داشته اند، نگرفته است؛ براساس تاریخچه آن، در زمان ساخت گلدن گیت که چهار سال به طول انجامید، ۳۰ نفر به دلیل وزش بادهای شدید از پل سقوط کرده و جان باختند.

از آنجایی که می گویند سالی که نکوست از بهارش پیداست، در آن زمان هم خیلی دور از باور نبود که این پل در آینده جان افراد دیگری را نیز خواهد گرفت.

دینا فراهانی – تپش