مشخصا هورمون هایی که در دوران بارداری، پست پارتوم و شیردهی در بدن زن افزایش می یابد بر پاسخ دهی جنسی بویژه میل و اشتهای چنسی تاثیر دارد؛ اما باید تآکید کنم که نزدیک شدن زوج به همدیگر و تقویت صمیمیت بین آنها اثر مهاری بر عملکرد هورمون های مذکور دارد. اثر معکوس هورمونها بر میل و فعالیت جنسی در مقابل اثر مثبت چشمگیر تعاملات خوب و خوشایند جنسی بین زن و شوهر در این دوران بسیار ناچیز است.

وی افزود: زوجین برای آشنایی با تغییرات در الگوی جنسی زوجین در دوران فرزندآوری باید آموزش ببینند، و مهارت هایی را کسب کنند که چگونه با این شرایط مواجه شوند. برخی بر این باور نادرستند که دوران بارداری، هفته های بعد زایمان و حتی در شیردهی زن غیر فعال می شود و هر گونه رابطه جنسی بین زن و شوهر محدود و بعضا قطع می شود و درصدد تقویت این باور غلط هستند که در طول این مدت مرد چگونه باید به نیازهای جنسی خود پاسخ دهد؟! البته چنین باورهای غلط ریشه در این طرز تفکر دارد که اولا:«زن ابزار جنسی است که مردان از آنها برای رفع نیاز جنسی استفاده می کنند»!ثانیا:«مردان به نیاز جنسی -که به خودی خود فعال است- بهر شکلی باید پاسخ دهند و اگر این اتفاق نیافتد آنها به بیماری های مختلف گرفتار خواهند شد؛ لذا باید همواره به فکر برطرف کردن این نیاز بهر قیمتی باشند!»