سایت ODDEE که اخبار عجایب جهان را پوشش می دهد در گزارشی به عجیب ترین سنت های مردم جهان برای بچه های تازه متولد شده پرداخته است.

با در نظر گرفتن این که در ایران خودمان هم آداب و رسوم مختلفی برای نوزادان وجود دارد؛ در این مطلب نگاهی خواهیم داشت به سنت های جهانی در این زمینه که البته مطابق ماهیت این صفحه، منحصر و گاهی شگفت آور است.

نگهداری بند ناف، یکی از اقدامات پزشکی است که امروزه انجام می شود تا در آینده بتوان با استفاده از آن و البته علم ژنتیک در بهبود بیماری های فرد کمک کرد.

اما در ژاپن این کار یک سنت مردمی است. اعتقاد این است که نگه داشتن بند ناف نوزاد باعث می شود بین نوزاد و مادرش رابطه خوبی برقرار شود و از همین رو بیمارستان ها بند ناف نوزاد را در یک بسته بندی قاب گونه چوبی در زمان مرخص شدن مادر، به او هدیه می دهند.

این در حالی است که برخی ملل دیگر، نخستین کفش و برخی دیگر مقداری از نخستین موی کوتاه شده نوزاد را نگهداری می کنند.

مورد بعدی سنت های درباره نوزادان در دانمارک و فنلاند دیده شده است. در این کشورها مرسوم است که والدین برای وقت فراغت خود و خواب کودک، او را در بالکون خانه یا در کالسکه قرار می دهند و به بیرون از خانه می برند.

تا اینجای کار ظاهرا مشکلی وجود ندارد ولی وقتی بدانیم که این کار در هوای منفی پنج درجه سانتی گراد صورت می گیرد.

اعتقاد والدین این کشورهای سرد اسکاندیناوی این است که چنین کاری هوای تازه مورد نیاز کودکان را تامین می کند ضمن این که میزان احتمال ابتلای آنها به سرماخوردگی را کم می کند.

جالب است که این سنت مورد تایید مقامات بهداشتی هم قرار گرفته و حتی مهدکودک ها هم اینچنین عمل می کنند.

سنت بعدی، رسمی است که یک دولت جا انداخته است. ۷۵ سال است که هر مادری در فنلاند بعد از زایمان می تواند بین دریافت ۱۴۰ یورو یا یک جعبه بزرگ وسایل نوزاد انتخاب کند.

اکثر مادران جعبه را انتخاب می کنند چون ارزش مادی بیشتری دارد. این جعبه می تواند به عنوان جای خواب برای کودک استفاده شود ضمن این که درون آن از لباس ها و سایر ملزومات مورد نیاز نوزاد است.

این طرح که ابتدا برای خانواده های کم درآمد بوده از سال ۱۹۴۹ به طور همگانی درآمده تا همه کودکان زندگی خود را تقریبا به شکل یکسانی آغاز کنند و بدانند که دولت حامی آنان و خانواده هایشان است.

رسم دیگری که در مصر وجود دارد؛ نگاهی به آینده کودک دارد. در این سنت، در هفتمین روز تولد نوزاد او را در یک گهواره قرار می دهند و تکان می دهند تا بداند که این دنیا بالا و پایین های زیادی دارد.

در این حین چاقویی هم بالای سر نوزاد قرار داده می شود تا نوزاد از شر دشمنانش محفوظ بماند. در این مراسم که صبوح خوانده می شود .

هدایای اقوام و آشنایان برای نوزاد هم دریافت می شود و ضمنا چندین اسم زیر چند شمع قرار داده می شود و شمعی که بیشترین زمان را بسوزد؛ نمایانگر اسمی خواهد بود که باید برای نوزاد انتخاب شود.

سنت دیگر را باید ارمنستان یافت. در جشنی که برای رشد اولین دندان نوزاد گرفته می شود؛ نوزاد در برابر اشیای نمادینی قرار می گیرد.

آنگاه نوزاد با تشویق پدران و مادران به سمت برخی از اشیا سوق داده می شود ولی در نهایت هر چه که نوزاد بردارد؛ نشان دهنده آینده اوست.

مثلا اگر نوزاد یک متر را بردارد نشاندهنده این خواهد بود که او احتمالا در آینده مهندس خواهد شد. صدالبته که چنین مساله ای نمادین است و به قول ضرب المثل ایرانی، سیب تا به زمین برسد هزار چرخ می خورد.

سنت دیگر را بشنوید از چین که در جشن یک ماهگی نوزاد، وقتی اقوام و آشنایان هدایای خود را برای پدر و مادر می آورند در مقابل هدیه ای هم می گیرند.

این هدیه از جایی به جای دیگر متفاوت است اما در اکثر اوقات، این هدیه چیزی نیست جز تخم مرغ های رنگی قرمز.

هم تخم مرغ و هم رنگ قرمز آن به معنای شادی و زندگی است و از این رو، نوعی نماد خوش یمنی برای کسانی است که به دیدن نوزاد می آیند.

آخرین رسم را هم از کشور جامائیکا بشنوید. در این کشور آمریکایی، مرسوم است که پس از تولد نوزادان، بند ناف آنها را در جایی دفن می کنند و آنگاه در همان مکان یک درخت می کارند.

به این ترتیب این رسم تلاش دارد که هم یادگاری برای نوزاد به جا بگذارد و هم محیط زیست را حفظ کند.

جمله مشهوری هست که می گوید هر فردی باید فرزند داشته باشد، کتابی بنویسید و درختی بکارد و به این ترتیب اگر هر جامائیکایی یک کتاب هم بنویسد به هدف زندگی انسانی رسیده است.

مصطفی مسجدی آرانی – چمدان