بنابراین باید به بحث سلامت مواد غذایی، به عنوان یک بحث استراتژیک و بسیار حساس نگریسته شود. نباید به هیچ وجه سلامت خوراکی‌ها را دست کم بگیریم، زیرا سلامت جامعه در گرو سلامت مواد غذایی است و به همین خاطر باید دامنه نظارت مسئولان و سطح کنترل‌ها افزایش پیدا کند.

اما متاسفانه هم اکنون ورود فرآورده‌های خوراکی و آشامیدنی قاچاق به کشور، با جان و سلامت مردم بازی می‌کند. بسیاری از این محصولات قاچاق، یا دستکاری شده یا خوراکی‌های مرجوعی هستند که به برخی تجار ایرانی فروخته می‌شوند.

بدترین قسمت ماجرا اینجاست که از جزئیات و ترکیبات محصول غذایی قاچاق، هیچ اطلاعاتی در دسترس نیست. یعنی ما نمی‌دانیم که یک فرآورده خوراکی قاچاق، از چه ترکیباتی ساخته شده یا در چه شرایطی نگهداری شده است. بنابراین از آنجا که هیچ آزمایشگاه تخصصی، این محصولات قاچاق را آزمایش و کنترل نمی‌کند، احتمال آلودگی این محصولات بسیار بالاست. به همین دلیل است که متخصصان تاکید دارند اهالی یک منطقه بهتر است از فرآورده‌های غذایی همان منطقه زندگی‌شان استفاده کنند، چون در آن صورت هم محصولات غذایی تازه مصرف می‌شود و هم احتمال آلودگی غذایی کمتر خواهد شد.

ورود فرآورده خوراکی قاچاق را باید یک تهدید جدی به حساب آورد، آن هم در حالی که مردم درخصوص تشخیص درست یک محصول سالم از غیرسالم نیز آموزش ندیده‌اند؛ مثلا میوه‌های خارجی قاچاق مصرف می‌کنیم و فریب درشت بودن میوه را می‌خوریم، اما نمی‌دانیم که همین میوه قاچاق، دچار تغییر ژنتیکی شده است. یا خوراکی‌های قاچاق را بی‌واهمه مصرف می‌کنیم، بدون آن‌که بدانیم برای تولید و نگهداشت این محصول از چه مواد شیمیایی استفاده شده و تحت چه شرایطی پرورش یافته است.

دکتر نسرین امیدوار – عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی