نتایج مطالعات نشان می‌دهد افزایش ناگهانی میزان چاقی در ۴۰ سال گذشته به این معناست که تعداد افراد با شاخص توده بدنی بالای ۳۰ از ۱۰۵ میلیون نفر در سال ۱۹۷۵ به ۶۴۱ میلیون نفر در سال ۲۰۱۴ افزایش یافته است. بر این اساس، در حال حاضر بیش از یک نفر از هر ده مرد و یک نفر از هر هفت زن چاق است.

در این مطالعه که با همکاری سازمان بهداشت جهانی و بیش از ۷۰۰ محقق از سراسر جهان صورت گرفت، پژوهشگران قد و وزن حدود ۲۰ میلیون نفر بزرگسال را از ۱۸۶ کشور مورد بررسی قرار دادند. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد در چهار دهه اخیر، میانگین شاخص توده بدنی در مردان از ۷/۲۱ به ۲/۲۴ و در زنان از ۱/۲۲ به ۴/۲۴ افزایش یافته است. این یعنی در هر دهه به طور میانگین ۵/۱ کیلوگرم به وزن متوسط انسان افزوده شده است.

سیرها از گرسنه‌ها خبر ندارند

در این تحقیق مشخص شد، افراد بزرگسال ژاپنی درمیان کشورهای پردرآمد، کمترین میزان شاخص توده بدنی را داشتند. این در حالی است که آمریکایی‌ها بیشترین میزان شاخص توده بدنی را به خود اختصاص می‌دهند. همچنین تعداد افراد مبتلا به چاقی در چین و ایالات متحده بیش از سایر کشورهاست. این پژوهشگران همچنین پیش‌بینی کرده‌اند اگر روند کنونی ادامه یابد، ۱۸ درصد از مردان و ۲۱ درصد از زنان تا سال ۲۰۲۵ دچار چاقی خواهند شد.

با وجود این، کمبود وزن شدید در مناطق فقیر جهان همچنان مسأله‌ای جدی در حوزه سلامت محسوب می‌شود و روند جهانی افزایش وزن نباید بر مشکل بسیاری از مردم جهان که غذای کافی برای خوردن ندارند، سایه بیفکند. برای مثال درجنوب آسیا، تقریبا یک‌چهارم جمعیت و در مرکز و شرق آفریقا نیز حدود ۱۲ درصد از زنان و ۱۵ درصد از مردان دچار کمبود وزن هستند. اضافه وزن، اثراتی منفی بر بدن دارد و باعث مشکلات متعدد جسمی می‌شود. بعلاوه، در صورت افزایش روند اضافه وزن، فرد ممکن است دچار چاقی بیمارگونه شود. چاقی بیمارگونه موجب بروز اختلال در فعالیت‌های جسمی شخص مانند نفس کشیدن و راه رفتن می‌شود. گفتنی است اکنون در حدود یک درصد از مردان و دو درصد از زنان دچار چاقی بیمارگونه هستند و به طورکلی ۵۵ میلیون نفر در دنیا با این مشکل دست و پنجه نرم می‌کنند.

راهکار چیست؟

اما برای کاهش شتاب این روند جهانی چه باید کرد؟ با این که سبک کم‌تحرک زندگی امروزی از اصلی‌ترین عوامل بروز اضافه وزن است، برخی پژوهشگران بر این باورند اجرای سیاست‌های تشویقی برای افزایش مصرف غذاهای سالم و نیز افزایش قیمت انواع محصولات فرآوری شده و ناسالم (نظیر نوشیدنی‌های گازدار) از طریق اهرم‌های نظارتی همچون مالیات می‌تواند تا حدی از شدت این بحران جهانی بکاهد. تجربه موفق برخی کشورها در سال‌های اخیر نشان داده این هدف، چندان هم دور از دسترس نیست.

منبع: ساینتیفیک امریکن

مترجم: زهره غنی