همه انگار جزئی از یک خانواده بزرگ چند هزار نفری هستند، همه انگار سال هاست هم را می شناسند و به همین خاطر هیچکس غریبه یا غمگین نیست و هر که در جشن شرکت کند تا مدت ها حال و هوایش تغییر می کند و لبخند روی لب هایش کمرنگ نمی شود.

این ها که گفتیم آرزو یا رویا نیست؛ دیده های مان از « جشن سلام » مازندرانی های تهران در سال های گذشته است. آنها هر سال در اواخر فروردین ، به مناسبت نوروز و برای آشنایی و تجدید دیدار، جشن می گیرند و امسال هم مراسم شان پابر جاست و خوش به حال همه آنهایی که پنجشنبه این هفته از ساعت ۱۶ تا ۲۰ به پارک آب و آتش می روند تا در شادی شان، شریک شوند.

هر سال علاوه بر همه مازندرانی های مقیم پایتخت مثل رامسری ها، سوادکوهی ها، تلارپی ها، آملی ها، بابلی ها، کجوری ها و تنکابنی ها که خودشان را حتی از دورترین نقاط شهر به محل برگزاری جشن می رسانند ، تهرانی های زیادی هم به مراسم « سلام » می پیوندند.

شرکت کنندگان در این جشن می خواهند به بقیه ثابت کنند برای شاد بودن لزوما جیب های پر یا بریز و بپاش آنچنانی لازم نیست. آنها اعتقاد دارند برکت، در جمع است و شادی هم مانند غم، واگیر دارد. پس چرا به جمعی شاد نپیوندند و نور و لبخند و انرژی را از آن جذب نکنند و به زندگی خودشان و آدم های اطراف شان باز نتابانند؟

ایران ما، ۳۱ استان دارد که هر کدام آداب و رسوم، خوراک، پوشاک ، موسیقی و گویش مخصوص به خود را دارند و کاش سنت مازندرانی ها، به مردم استان های دیگر هم سرایت کند و آنها هم مراسمی از این دست را بویژه در پایتخت و کلان شهرها، برگزار کنند تا در پوشش برپایی جشن، علاوه بر افزایش نشاط اجتماعی، هویت فرهنگی شان را تقویت کنند، شرایطی برای آشنایی خانواده ها و جوان های آماده ازدواج شان فراهم کنند، از دغدغه های هم با خبر شوند و تا جایی که ممکن است برای حل مشکلات یکدیگر گامی بردارند، پیوندهای اجتماعی شان را گسترش می دهند و فرهنگ شان را به دیگران بشناسانند.

مریم یوشی زاده – خبرنگار جام جم آنلاین