گزارشی که آقای آمانو ارائه کرد این بار کمی متفاوت از گزارش‌های گذشته بود و رویکردی مثبت از آن استنباط می‌شود اما با این حال، همچنان برخی نکات منفی نیز در آن وجود دارد که یکی از آنها تکرار ادعاها درباره تلاش ایران برای دستیابی به سلاح هسته‌ای در قبل از سال ۲۰۰۳ است.

اما این گزارش‌های کذب و غیررسمی که توسط برخی گروه‌های تروریستی مطرح شده و مورد تائید آژانس قرار گرفت در حالی بر سرنوشت کشور ما اثر گذاشت که ایران بارها با ارائه تصاویر، اسناد، مدارک و حتی اجازه مشاهده و بازدید از مراکز مهم هسته‌ای اثبات کرد که تمامی فعالیت‌های کشور صلح‌آمیز بوده است.

اما این بار خوشبختانه زمینه برای بسته شدن پی.ام.دی در گزارش آژانس فراهم شد و شورای حکام می‌تواند به استناد گزارش اخیر آمانو زمینه بسته شدن پرونده پی.ام.دی و حذف وکاهش تحریم‌ها را فراهم کند.

از آنجا ‌که جمهوری اسلامی ایران بستن پرونده پی.ام.دی را از شرایط اصلی اجرای برجام دانسته قطعا در صورت بسته نشدن پرونده، ایران در مورد ادامه همکاری تجدیدنظر خواهد کرد که خوشبختانه این گزارش زمینه مثبت همکاری را فراهم کرده است .

نکته قابل تامل دیگری که باید به آن اشاره کرد این‌که در گزارش اخیر آژانس تصریح شده که ایران از سال ۲۰۰۳ هیچ نوع انحرافی در برنامه هسته‌ای خود نداشته و این در حالی است که در۱۲سال گذشته، کشور ما با متهم شدن به انحراف از فعالیت‌های صلح‌آمیز، شاهد شدیدترین تحریم‌ها بوده است.

حال سوال این است که بیش از یک دهه تحریم‌های ظالمانه به چه دلیل علیه دولت و ملت ایران اعمال شده است؟ و چه کسی باید خسارت چنین تحریم‌هایی را جبران کند؟ بر این مبنا به‌نظر می‌رسد حداقل کاری که کشورهای تحریم‌کننده، ۱+۵ و شورای امنیت سازمان ملل متحد می‌توانند انجام دهند عذرخواهی از ملت ایران است و در قبال تحریم‌های ناعادلانه جمهوری اسلامی ایران حداقل باید اعلام کنند که اشتباه بزرگی درحق ملت کرده‌اند.

دکتر سید حسین نقوی‌ حسینی – عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی