گفتگوی خواندنی با شهاب حسینی درباره عاشق شدنش

گفتگوی خواندنی با شهاب حسینی درباره عاشق شدنش 

شهاب حسینی بازیگر توانمند سینمای کشور ایران همیشه برای مردم دوست داشتنی و محبوب بوده است. گفتگوی جدید وی رادر ادامه می‌خوانید.همیشه احساسات مردم جایی جلب میشود که روابط انسانی در بین است؛ نفرت، غم شادی و عشق همه ی در زندگی ما جاری اند و هر جا آینه‌ای ازآن باشد ما را ناخودآگاه به سوی خود میکشد.

 

شاید هم همه ی ما شهرزادی داریم که در اتمسفر او تمام این احساسات را تجربه میکنیم. شهاب حسینی هم با همه ی سوپراستار شدن و شهرت و محبوبیتی که دارد بازهم یکی از ماست. او هم مثل ما شهرزادی دارد که پریچهر است. شهاب حسینی از دسته ستاره‌هایی است که با وجود رسیدن به مواهب بازیگری از عشق به خانواده و همسر غافل نشده است.

 

او همیشه همراهی داشته که درکنار او نقاط عطف زندگی‌اش را صعودی کرده و چیزی نتوانسته وی را پایین بکشد. زندگی چنین آدمی دیدنی است و شنیدنی و البته که خواندنی! این مطلب روایت زندگی شهاب حسینی با همه ی بالا و پایین‌هاست. این پرونده چکیده ایست از گفت‌و‌گوهای او و همسرش با مجله زندگی ایده آل و رادیو هفت.

گفتگوی خواندنی با شهاب حسینی درباره عاشق شدنش

نوزاد نیمه‌ شب زمستان

متولد زمستان هستم. درست بعد از ۹ ماه متولد شدم، حین تولد ۳ کیلو و ۷۰۰ گرم وزن داشتم. ساعت بدنیا آمدنم هم ۳ و ۳۰ دقیقه نیمه‌شب بود. پدر و مادرم در جوانی ازدواج کردند، آن ها وقتی مرا بدنیا آوردند که سرگرم جمع‌و‌جور کردن زندگی‌شان بودند.

 

سرشکستگی‌ های کودکی

دوران کودکی من به شیطنت‌های مختلف با پسربچه‌ها گذشت. مادرم میگفت تو پسر شری بودی. روزی که به خاطر سر‌بازی سرم رابا نمره ۴ اصلاح کردم، دیدم سرم از ۹ ناحیه شکسته است. با توجه به اینکه زمان وقوع ۵-۴ مورد از این شکستگی‌ها رابه خاطر نمی‌آورم، باید آن ها رابه دوران کودکی‌ام نسبت داد. جز سر از نواحی دیگری هم چون صورت و دست و پا هم بارها دچار جراحت‌های مختلف شدم.

 

توپ چرمی عید

درخانواده پدری نوه اول بودم. ا‌رتباط ما با فامیل مادرم بیشتر بود تا با اقوام پدر. دوست ندارم از نقطه‌نظر مهر و محبت کسی را برتر از دیگری بدانم. هردو خانواده به اندازه وسع خودشان محبت می‌کردند. یادم می آید که مادر پدرم بهترین عیدی‌ها را می‌داد. یک بار از او یک توپ چرمی فوتبال عیدی گرفتم. آن موقع این هدیه بسیار گرانبها بودو هر کسی توپ چرمی نداشت.

 

دوستان بزرگ تر از من

دوستی بخش مهمی از روند شکل‌گیری نگاه و بزرگ‌شدن همه ی ماست. دانش عمومی من تا حدودی خیابانی است و محصول رفاقت باهم‌محلی‌ها. کودکی من در حد فاصل میان دو خیابان هاشمی و سپه‌ غربی گذشت. دوستی داشتم به نام رضا که هم خیلی صمیمی بودیم و هم به صورت متوالی باهم کتک‌کاری می‌کردیم. ضمن آنکه اهل دوستی با بزرگتر از خودم بودم، ولی مایلم از رفقا به‌خصوص در مسائل مختلف درس بگیرم؛ براساس این رویه حالا اکثر دوستانم بالای ۴۰ سال سن دارند.

 

از دست دادن رفیق قدیمی

دوست نداشتم قلدر محل باشم. با این حال همیشه در جمع بچه‌محل‌ها به حساب می‌آمدم. نوجوانی من حول و حوش خیابان فاطمی گذشت. هرقدر بزرگتر میشدم، دایره ارتباطاتم گسترش می‌یافت. درنتیجه به تمایل برخی بچه‌ها برای انجام کارهای خلاف پی بردم. در آن دوره یکی از بهترین دوستانم رابه خاطر اعتیاد به مواد مخدر از دست دادم.

 

کلکسیون ماشین‌ های من

در مرور خاطرات هر پسربچه‌ای انگار وجود اسباب‌بازی خودرو، امری ناگزیر است. مادر من هم برایم از این ماشین‌های کوچک اسباب‌بازی می خرید. مجموعه‌ای جمع کرده بودم که در آن ۱۵۰ ماشین کوچک به چشم می خورد. هنگام اسباب‌کشی، اسباب‌بازی‌ها را جا گذاشتم. ۲ هفته بعد که فهمیدم کیسه حاوی ماشین‌ها نیست، از این موضوع بسیار ناراحت شدم.

گفتگوی خواندنی با شهاب حسینی درباره عاشق شدنش

دور ایران با مادر امدادگر

اول دبستان را در مدرسه بامداد نو گذراندم. سال بعد به خاطر کار مادرم به خرم‌آباد نقل مکان ‌کردیم؛ او امدادگر سیار بود. سال‌های دوم، سوم و چهارم را در خرم‌آباد خواندم. دوران بسیار بدی بود. از جنگ تحمیلی خاطرات ناراحت‌کننده‌ای در ذهنم باقیمانده است. آن موقع این‌طور احساس می‌کردم که عراقی‌ها با کشتن مردم بی‌سلاح تفریح می‌کنند.

 

شاگرد گوشه‌ گیر کلاس

حضور در یک محیط جنگی، دوری از تهران و اکثریت فامیل به انضمام نگرانی‌هایی که به‌خاطر شغل مادرم در آنجا متوجه ما بود، باعث شد تا در بازگشت به تهران احساس غریبی کنم ودر کلاس پنجم شاگردی آرام و گوشه‌گیر باشم. معلمی که بیشتر از بقیه معلم‌های دوره ابتدایی دوستش داشتم، معلم کلاس پنجم من بود. در ابتدایی دانش‌آموز متوسطی بودم و هیچ‌گاه مبصری را تجربه نکردم.

 

تجدید شدن مبصر کلاس

دوران راهنمایی بود، از کودکی درآمده بودیم و میخواستیم شبیه بزرگترها رفتار کنیم. همین تغییر وضعیت به‌شدت روی درس خواندنم تاثیر گذاشت و باعث شد افت کنم. سال دوم راهنمایی بودم که در درس‌های ریاضی، علوم و عربی کارم به شهریور ماه کشید. در راهنمایی نیز ورزشم فوتبال بودو اینبار طعم مبصری را چشیدم. سال سوم مرا مبصر کلاس‌مان کردند.

 

دیپلم با اعمال شاقه

نزدیک امتحانات ثلث سوم سال سوم دبیرستان بود که به‌شدت دچار بیماری یرقان شدم. حالم به قدری خراب بود که نمی‌توانستم از خانه خارج شوم. معده‌ام حتی آب خوردن را هم پس‌ می‌زد. به خاطر بیماری نتوانستم در امتحانات شرکت کنم. بهمین خاطر سال سوم را دوبار خواندم و سرانجام دیپلم رابا معدل تقریباً خوبی گرفتم.

 

یک روان‌ شناس در راه کانادا

آن قدر به خودم خاطرجمعی داشتم که فقط در کنکور سراسری شرکت کردم. مطمئن بودم که قبول میشوم، اما نشدم. سال بعد در دانشگاه آزاد جواز ورود به رشته بازیگری رابه دست آوردم. اما آن موقع چون این حرفه برایم مطرح نبود، صبر کردم تا نتایج سراسری هم مشخص شود.

 

با قبولی در رشته روانشناسی به دانشگاه سراسری نقل مکان کردم. دو سال درس خواندم و بعد انصراف دادم. عمویم مقیم کانادا بود. قصد داشتم هرچه سریع‌تر به او برسم ودر کانادا ادامه تحصیل بدهم. همین تصمیم باعث شد تا درس را نیمه‌کاره رها کنم. حالا که به گذشته‌ها فکر می‌کنم، می بینم درس شیرینی را رها کردم.

 

راننده پرمسوولیت ارتش

برای سفر به خارج یک سال تلاش کردم. وقتی نشد، رفتم سربازی؛ به این امید که بعد از پایان خدمت بروم. افتادم ارتش. در تیپ ۶۵ نیروهای ویژه خدمت، کردم و راننده بودم. رانندگی در خدمت، کار سخت و پرمسوولیتی است.

 

معافیت به‌ خاطر بیماری

بعد از ۱۸ ماه خدمت دچار خون ریزی معده شدم. مرا به بیمارستان ۵۰۲ منتقل کردند. آنجا به من گفتند تو نباید به خدمت می‌آمدی. تو به خاطر وضع معده‌ات می‌توانستی از معافیت پزشکی استفاده کنی. باتوجه به اضافه‌هایی که خورده بودم ترجیح دادم معاف شوم. اینگونه بود که سر ۱۸ ماه با خدمت خداحافظی کردم.

گفتگوی خواندنی با شهاب حسینی درباره عاشق شدنش

در سربازی عاشق پریچهر شدم

راستش در دوران سربازی بود که عاشق شدم. عاشق همسرم. همین موضوع تحمل سربازی را برایم سخت می‌کرد. افسری که نمی خواهم اسمش را ببرم متوجه این ماجرا شد و تا می‌توانست به پر‌و‌پایم ‌پیچید تا آزارم دهد. راننده‌ها در زمان استراحت‌ شان نباید نگهبانی بدهند، با این حال او مرا می‌فرستاد سر پست تا نتوانم مرخصی بگیرم و از پادگان خارج شوم.

 

همسرم «پریچهر» را در دانشگاه دیدم. یک روز از سربازی مرخصی گرفتم تا سری به رفقای دانشجو بزنم. دیدم دختر خانم زیبا، ساده و محجوبی سرگرم مطالعه کتاب‌هایش است. هرچه خواستم با او ارتباط برقرار کنم، نشد که نشد. با این حال در نگاهش چیزی دیدم که تشویقم کرد به ادامه راهی که منجر به ازدواج شد.

 

خانواده یا بازیگری

کار ما به قدری سخت است و دوری از خانواده در آن به چشم میخورد که گاهی میبینم چقدر بابت این موضوع شرمنده زن و بچه‌هایم شده‌ام. یک بار وقتی پسرم را دیدم غرق حیرت شدم. لحظه‌ای فکر کردم او چقدر بزرگ شده و من این را ندیده‌ام. خانواده من دراین سالها از این مسائل بسیار آسیب دیده‌اند و خوب که فکر می‌کنم از خودم می‌پرسم واقعا این کارها ارزش این اذیت ناخواسته خانواده را داشت یا نه؟!

 

روشن شدن تکلیف تجرد

شماری از جوان‌ها می گویند تا جوانی باید جوانی کنی، بنابر این باید با تاخیر تن به ازدواج داد. هرگز این اعتقاد را قبول نداشته و ندارم. همیشه مایل بودم تکلیفم خیلی زود مشخص شود، بهمین دلیل من هم مثل پدر و مادرم در ابتدای دوران جوانی ازدواج کردم.

 

ازدواج بدون سنگ‌اندازی

خانواده من و همسرم از نظر تقسیم‌بندی‌های اجتماعی هم گروه بودند؛ بهمین خاطر به سرعت باهم صمیمی شدند طوری که پدرخانمم می گفت ما دخترمان رابا پسر شما عوض کردیم. هیچ‌کدام سنگی جلوی پای ما نگذاشتند. مهریه هم به میزانی تعیین شد که من و همسرم روی آن توافق داشتیم. من و همسرم در همه ی زمینه‌ها باهم توافق داریم. او مشکلات کاری مرا خیلی خوب درک می‌کند. همسرم مدتی در فرهنگسراهای بانو و شفق گریم درس می‌داد.

 

اتودهای باستان‌شناس اسبق

زمانی دوست داشتم باستان‌شناس شوم. این حس به مرور از بین رفت و جایش رابه بازیگری داد. بین سال‌های ۷۱ تا ۷۲ بود که در کلاس‌های استاد سمندریان شرکت کردم. ضمن دستیابی به فنون بازیگری، این کلاس‌ها محاسن دیگری هم برای ما داشت. به خاطر شرکت در کلاس‌های بازیگری استاد بود که جرات کردم کارهای مختلف را اتود بزنم. ترسم از بازی در حضور جمعیت ریخت و صاحب اعتمادبه‌نفس شدم.

 

ستاره‌ها در دانشگاه

در دانشگاه با بچه‌های دانشکده هنر، تئاتر کار می‌کردم. ازآن جمع پارسا پیروزفر و یوسف تیموری به بازیگرانی مطرح تبدیل شدند. نخستین کار تصویری من برنامه زنده اکسیژن بود که در آن مجری بودم. این برنامه زمان خودش مخاطبان زیادی را جذب کرد. برای اجرا در شبکه‌های ۲ و ۳ و حتی جام‌جم صاحب برنامه شدم.

 

البته در آن دوره ودر اجراهایم بیشتر یک مجری‌بازیگر بودم که برایم جذابیت زیادی داشت. وقتی تماشاگر از کارم راضی است لذت میبرم، اما هیچوقت کاری که انجام داده‌ام به نظرم آرمانی و ایده‌آل نیست. به نظرم همیشه میتوان بهتر بود. پریچهر قنبری، همسر شهاب حسینی از او می گوید

 

همسر شهاب بودن، چه حسی دارد؟

اگر نگاهی به گفت‌وگوها، گفتگو‌های چاپ‌شده و نقل قول‌های شهاب حسینی داشته باشید خواهید دید که او همواره از پریچهر قنبری بعنوان یکی از بزرگ‌ترین حامیان و همراهانش یاد می کند. نیم نگاهی کوتاه به زندگی این زوج به سادگی نشان میدهد که پریچهر قنبری تنها همسر سوپراستار دوست‌داشتنی ما نیست و بیشتر دوست، همدم و نزدیک‌ترین فرد در دنیا به اوست.

گفتگوی خواندنی با شهاب حسینی درباره عاشق شدنش

شهاب همیشه به صورت علنی قدردان زحمات همسرش بوده و هر موقع توانسته در مجامع عمومی از او تشکر کرده است. او حتی یکی از کلیدی‌ترین نقش‌های فیلمش رابه او داد تا برای همیشه این تشکر در تاریخ ثبت شود. اما اگر میخواهید بدانید پریچهر قنبری چه ناگفته‌هایی از زندگی مشترک‌شان دارد، گزیده حرف‌هایش درسال‌های اخیر در گفت و گو با مجله زندگی ایده آل و نشست خبری و رونمایی از فیلم ساکن طبقه وسط، ساخته شهاب حسینی را برای‌تان جمع کرده‌ایم.

 

شهاب واقعا چه‌کاره است؟

شهاب هیچ‌وقت کافه‌دار نبوده است. بعد از تولد محمدامین مدتی در خانه بودم و همان موقع دوست داشت فضای دوستانه و صمیمانه‌ای را برای گپ‌وگفتمان ایجاد کند؛ فضایی سالم و خانوادگی و بیشتر به خاطر ما کافه را راه انداخت. در مورد مجری‌گری هم باید بگویم او بیان خیلی شیوایی داشته و بانک کلمات زیادی در ذهنش دارد.

 

من هم بعنوان همسرش همیشه از این توانایی او لذت میبرم و گاهی اوقات هم غبطه می خورم که چطور نمیتوانم مانند او حرف بزنم. در مورد بازیگری همدیگر حرفی نزنم بهتر است؛ استاد است دیگر. «خنده» در مورد کارگردانی هم باید بگویم بعنوان تجربه اول خیلی خوب بود؛ تجربه‌ای که خودش هم در بازی و کارگردانی شریک بود.

 

بهترین پدر دنیاست

به جرات می توانم بگویم او بهترین پدر دنیاست. خیلی به بچه‌هایش علاقه دارد و گاهی اوقات حس میکنم بیشتر از من، آن ها را دوست دارد. خیلی عجیب است. من هم آن ها را دوست دارم اما حس می کنم که شهاب بیشتر از من و عجیب‌تر به آن ها علاقه‌مند است. با تمام سختی‌های شغلی شهاب همیشه کنار ما بوده است.

 

خیلی وقت‌ها پیش می آید که برای تمرکز کردن احتیاج به سکوت دارد. حس و حال بازیگری شبیه کارهای دیگر نیست که درست مانند بقیه از خواب بلند شوید، به مغازه یا اداره بروید و … . باید روح را بسازید که بتوانید نقشی را ایفا کنید. شاید جاهایی از هم دور افتادیم اما همیشه باهم بودیم و عشقی که نسبت به هم داشتیم، رابطه‌مان را محکم‌تر میکرد.

 

دیگر برخورد مردم اذیتم نمیکند

برخوردهای مردم خیلی عجیب است. این عجیبی آن قدر زیاد است که هیچ خاطره واضحی از آن ها رابه خاطر نمی‌آورم اما خیلی زیاد است. قبل از این خیلی بیشتر اذیت می شدم اما همیشه می گویند هر قدر سن بالاتر میرود، تجربه‌ها بیشتر می شود ودر برخورد با اتفاقات جامعه برخورد پخته‌تری را می توانیم از خودمان نشان دهیم.

 

پسران هنرمند ما

پسر کوچکم، امیرعلی چهار ساله است و البته خیلی هم بازیگر است. دریک لحظه می تواند خشمگین باشد و با عصبانیت حرف بزند ودر همان لحظه می خندد و جواب می دهد. درواقع یک صحنه رابه‌اسانی با دو زاویه و دو شخصیت تحویل ما میدهد. «خنده» از طرفی دیگر محمدامین استعداد زیادی در زمینه نقاشی دارد و بیشتر دوست دارد نقاشی بکشد. به نظرم یک استعداد هنری ذاتی در زندگی انها وجوددارد و ما نمی توانیم منکر آن شویم.

گفتگوی خواندنی با شهاب حسینی درباره عاشق شدنش

با اوج گرفتن شهاب خودم را میبینم

این که شاهد باشی همسرت با سرعت و شتاب، همه ی سرازیری‌ها را طی میکند و تو در حاشیه‌ای ـ یعنی با وجود این که همسرش بودی و هستی و شاید نزدیک‌ترین فرد زندگی او درست مثل دیگران که از بیرون شاهد رشد او هستند باید از پشت صحنه تماشاگر صعودش باشی ـ در ظاهر سخت بنظر می رسد اما این تنها یک بخش از ماجراست؛ یعنی چیزی که شاید از بیرون قابل دیدن و تصور و قضاوت است.

 

اما یک بخش دیگر ماجرا تصویری است که من و شهاب خودمان از زندگی مشترک‌مان داریم. خیلیها حتی با نگاه‌شان بارها از من پرسیدند که تو چطور نشستی تا شهاب روزبه‌روز محکم‌تر بایستد اما حقیقت برای من چیز دیگری است. با اوج گرفتن شهاب من خودم را میبینم که رشد میکنم.

 

در مراحلی از زندگی احساس کردیم این جا آخر خط است

ما باهم بزرگ شده‌ و با گذشت زمان با همه ی کم و کیف روحیات هم آشنا شده ایم. در طول تمام این سالها زیروبم صدای یکدیگر رابه خوبی احساس می‌کنیم؛ بنابر این حتی در مراحلی از زندگی که احساس می‌کردیم این جا و این‌بار دیگر آخر خط است، همان حس آشنایی که در وجود هر دوی‌مان بود، ما رابه صبر و مدارا دعوت می‌کرد. من خودم را از شهاب جدا نمی دانم. دراین ۱۸ سال زندگی مشترک ما باهم بزرگ شدیم. هر اتفاقی که برای او می‌افتاد من در کنارش بودم و از همراهی با او لذت می‌بردم.